‘Hij wil niet mee,’ zei Erik.
Marieke keek naar het hondenkleed op de bijrijdersstoel.
‘Papa liet hem altijd wachten tot hij zijn spullen had. Boodschappen, sleutels, alles moest eerst klaar zijn.’
Ze streek over de groene doek.
‘Anders liep hij voor zijn voeten. Daar mopperde hij dan op.’
Even trok haar mond scheef, alsof ze de stem van haar vader hoorde. Daarna drukte ze haar lippen op elkaar.
In de boodschappentas had ze een oude leren werkhandschoen meegenomen. Die lag al maanden bij haar in de schuur, sinds haar vader een vastzittend slot had gerepareerd.
‘Ik wist niet wat ik moest pakken,’ zei ze.
Joop had jarenlang als monteur bij Defensie gewerkt. Ook na zijn pensionering droeg hij zulke handschoenen bij ieder karweitje. Deze had een los stiksel bij de duim.
Marieke legde hem naast Boris neer.
Hij rook eraan, schoof hem met zijn neus over het grind en legde zijn kin erop.
Ze wachtte.
Niemand zei dat ze moesten opschieten.
Na een tijdje pakte ze de handschoen op en stond langzaam op.
‘Zo, Boor. We gaan.’
Boris keek naar de open deur van de stationwagen.
Marieke bleef op een paar passen afstand staan, de handschoen laag naast haar been.
‘Kom maar. Ik ben klaar.’
Zijn oren bewogen bij die woorden.
Toen kwam hij overeind.
Het kostte hem moeite. Anja stak haar hand onder zijn buik om hem te ondersteunen, en dit keer liet hij het toe. Hij liep achter Marieke aan, keek nog eenmaal om en bleef toen naast haar staan.
Erik haalde het kleed uit Joops auto.
Pas nadat Boris op dat kleed in de blauwe auto lag, kon de berger aan het werk.
Bij de dierenarts dronk Boris opnieuw en viel vervolgens in slaap op de onderzoekstafel, zijn kop tegen Mariekes onderarm.
Hij was uitgedroogd, uitgeput en te mager. Zijn stijve achterpoten waren niet alleen het gevolg van het lange staan. De dierenarts zag dat hij al langer moeite moest hebben gehad met bewegen.
‘Mijn vader zei dat hij gewoon langzaam werd,’ zei Marieke.
‘Dat kan thuis geleidelijk minder opvallen.’
Ze knikte, al voelde het niet als geruststelling.
Boris bleef die middag ter observatie. Marieke ging met haar buurvrouw naar huis om zijn spullen klaar te zetten.
Haar woning had een smalle gang, een gladde keukenvloer en een trap naar de slaapkamer. Ze legde oude matten neer en schoof de eettafel opzij zodat zijn mand beneden kon staan.
Ze had nooit een hond gehad.
Ze had haar vader weleens aangeboden Boris een weekend te nemen.
‘Dan zit jij met hem,’ had hij gezegd.
‘Ik bied het toch aan?’
‘Ja, ja. Het gaat best.’
Nu stond ze met een waterbak in haar handen en wist ze niet waar hij het liefst dronk.
De eerste nacht sliep Boris nauwelijks.
Hij liep van zijn kleed naar de voordeur, bleef daar staan en keerde weer terug. Iedere keer dat buiten een auto stopte, hief hij zijn kop.
Marieke trok haar dekbed van boven naar de bank.
‘Hij komt niet,’ zei ze eenmaal.
De woorden klonken hard in de stille kamer.
Daarna zei ze alleen nog zijn naam.
Tegen vier uur ging hij liggen, met zijn neus tegen haar pantoffel.
De volgende dagen bestonden uit telefoontjes, korte wandelingen en kleine porties voer. Marieke nam een paar dagen vrij, maar daarna moest ze weer naar haar werk in de administratie van een zorginstelling.
Haar buurvrouw, Ria, kon rond de middag langskomen. Op dinsdag en donderdag lukte dat niet.
‘Dan moet er iemand anders komen,’ zei Ria. ‘Ik wil graag helpen, maar ik kan niet alles omgooien.’
Marieke voelde eerst een steek van teleurstelling en schaamde zich er onmiddellijk voor.
‘Nee. Natuurlijk.’
Ze vond iemand uit de buurt die tegen betaling rustige wandelingen met oudere honden maakte. Het was meer geld dan ze had voorzien. Ze keek die avond naar haar uitgaven en schrapte een weekend weg dat al maanden in haar agenda stond.
Boris lag onder de tafel terwijl ze de afzegging verstuurde.
De vrijdag na Joops overlijden moest Marieke naar zijn huis om kleding uit te zoeken.
Ze wilde Boris niet meenemen. Ze zag op tegen zijn reactie bij de lege stoel van haar vader.
Maar de eerste keer dat ze haar jas aantrok en hem thuis probeerde achter te laten, begon hij tegen de deur te krabben. Toen ze terugkwam om haar vergeten sleutels te pakken, hijgde hij alsof hij gerend had.
Ze belde Ria.
‘Zal ik meegaan?’ vroeg die.
Bij Joops rijtjeshuis stapte Boris voorzichtig uit. Hij liep meteen naar de achterdeur.
Marieke liet hem binnen.
Hij snuffelde aan de schoenen onder de kapstok en liep naar de keuken. Daar bleef hij voor een lage kast staan.
‘Wat is daar?’ vroeg Ria.
In de kast stonden zijn voerbak en een bus hondenkoekjes.
Boris keek over zijn schouder.
Marieke pakte de bak. Onder de rand zat een strook schilderstape met in haar vaders handschrift: BORIS.
‘Alsof er hier nog zes andere honden woonden,’ zei ze.
Ria lachte zacht.
Marieke ook, tot ze plotseling niet meer kon.
Ze ging op een keukenstoel zitten met de bak op haar schoot. Boris duwde zijn neus tegen haar knie. Niet lang. Daarna liep hij naar zijn vaste plek naast de radiator en ging liggen.
Hij zocht niet iedere kamer af zoals ze had gevreesd.
Terwijl Ria boven kleding uitzocht, bleef Marieke bij hem zitten.
Op de vensterbank lag een schrift. Joop had er de laatste maanden zijn afspraken en boodschappen in genoteerd. Tussen een telefoonnummer en een herinnering voor de apk stond: Boris opstapje maken.
Klik op de knop hieronder om het volgende deel van het verhaal te lezen.
