‘Ria kon er slecht tegen als mensen alleen zagen wat niet ging.’
‘Dat herinner ik me.’
‘Ik maakte me daar zelf ook schuldig aan.’
Marianne zei niets.
Henk liet zijn hand naast zijn knie hangen. Eli keek ernaar, keek naar zijn gezicht en schoof een stukje dichterbij.
‘Ik zou hem thuis kunnen verzorgen,’ zei Henk.
Marianne voelde onmiddellijk opluchting, maar hield haar antwoord tegen.
‘Misschien. We moeten wel kijken wat hij nodig heeft.’
Henk trok zijn hand terug.
‘Dat begrijp ik.’
Toch klonk hij alsof hij iets anders had gehoord.
Zijn dochter Anja kwam mee naar het volgende gesprek.
Ze werkte vier dagen per week en woonde aan de andere kant van de stad. Terwijl Henk vertelde over zijn gelijkvloerse achterkamer en de afgesloten tuin, keek zij naar de lijst die Sanne had opgesteld.
Medicatie. Controles. Vervoer. Mogelijk een operatie. Een herstelperiode waarin Eli niet alleen kon blijven.
‘En als jouw handen weer zo opspelen?’ vroeg Anja.
Henk vouwde zijn armen over elkaar.
‘Ik kan een kleine hond nog wel optillen.’
‘Dat vraag ik niet.’
Marianne schoof de suikerpot opzij om ruimte te maken voor de papieren.
Het asiel kon de afgesproken behandeling betalen uit het medische budget, aangevuld met een bescheiden inzamelactie onder vaste donateurs. Voor de dagelijkse kosten moest Henk zelf zorgen. Latere grote uitgaven zouden opnieuw besproken moeten worden.
Hij had zijn pensioen. Geen ruime reserves.
‘Ik wil eerst bedragen zien,’ zei hij uiteindelijk. ‘Dan weet ik wat ik beloof.’
Anja liet haar schouders zakken.
Ze spraken een proefperiode als opvanggezin af, zodra Eli voldoende was hersteld. Marianne zou op vaste momenten komen. Anja kon één avond per week helpen en meegaan naar afspraken die ruim van tevoren gepland waren.
‘Ik kan niet iedere dag inspringen,’ zei ze.
Henk keek naar Eli, die onder de stoel van Marianne lag.
‘Eén avond is ook een avond.’
Het was de eerste keer dat hij haar aanbod zonder tegenwerping aannam.
De specialist kon Eli geen rechte poot beloven. Wel leek een ingreep mogelijk die de stand gedeeltelijk zou verbeteren en het belasten minder pijnlijk kon maken.
Henk vroeg of Eli daarna zou kunnen wandelen.
‘Korte stukjes, hopen we,’ antwoordde de specialist. ‘Maar we moeten kijken wat bij hem past.’
Op de dag van de operatie nam Henk een boterham mee die hij niet opat.
Marianne zat naast hem in de wachtruimte. Ze praatten over de parkeerautomaat, over de slechte koffie en daarna een hele tijd nergens over.
De ingreep verliep zonder grote complicaties.
Toen Henk later bij Eli mocht, lag het hondje slaperig onder een deken. Zijn geopereerde poot was ingepakt. Henk hield zijn hand stil naast zijn snuit.
‘Ik ben er,’ zei hij.
Eli bewoog zijn neus. Daarna sloeg zijn staart eenmaal tegen de ondergrond.
Henk boog zijn hoofd.
Marianne deed alsof ze iets in haar tas zocht.
Thuis had Henk een lage ligplaats bij het raam gemaakt. Over de gladde vloer lagen smalle matten en bij de tuindeur lag een stevige helling.
Eli bekeek alles vanuit zijn mand.
De koelkast sloeg aan. Hij schrok.
Henk liet een theelepel vallen. Eli kroop onder de tafel.
Toen Henk hem wilde helpen, ontweek hij zijn hand.
‘Goed,’ mompelde Henk. ‘Dan wachten we.’
Hij schoof een stoel naar achteren, ging zitten en pelde een mandarijn. Na een kwartier kwam Eli tevoorschijn. Hij snuffelde aan een pantoffel en ging op de rand van de mat liggen.
Die eerste nacht sliep Henk op de bank.
De tweede ook.
Bij haar volgende bezoek zag Anja het beddengoed liggen.
‘Hoe lang ga je dit doen?’
‘Tot hij rustig slaapt.’
‘En jij?’
Henk wilde antwoorden, maar Eli stond op. Met onzekere stapjes kwam hij naar hen toe. Zijn poot raakte de vloer anders dan de andere, zijn lichaam bewoog scheef, maar hij bleef overeind.
Anja hurkte en liet hem aan haar vingers ruiken.
‘Vooruit,’ zei ze tegen haar vader. ‘Ik zet thee. Jij gaat even boven liggen.’
Ditmaal ging hij.
Het herstel bestond vooral uit dingen die nauwelijks opvielen.
Eli at zijn schaaltje leeg. Hij schrok nog van een bezem, maar niet meer van het openen van de broodtrommel. Op een ochtend bleef hij liggen toen Henk zijn jas aantrok.
De oefeningen die ze hadden meegekregen, deden ze rustig en kort. Soms werkte Eli mee, soms draaide hij zijn kop weg en was het genoeg.
Henk hield alles bij in een schrift.
Aanvankelijk stonden er tijden, afstanden en hoeveelheden in. Later kwamen er andere aantekeningen tussen.
Zelf naar de tuindeur gelopen.
Niet bang voor Anja’s tas.
Sok meegenomen naar mand.
Die sok leverde hun eerste kleine ruzie op.
‘Dat is geen speelgoed,’ zei Henk.
Eli legde zijn kin erop.
Henk haalde een andere sok uit de wasmand.
Op straat vroegen mensen wat hem mankeerde. Meestal gaf Henk kort antwoord. Soms had hij daar geen zin in en zei hij alleen dat ze aan het oefenen waren.
Eli hield zich intussen bezig met een heg waaronder kennelijk iets heel belangrijks had gelegen.
Klik op de knop hieronder om het volgende deel van het verhaal te lezen.
