Een buurman vroeg of hij ooit goed zou lopen.
‘Dit is hoe hij loopt,’ zei Henk.
Daarna wachtten ze allebei tot Eli klaar was met snuffelen.
Na zes weken werden Henks handen dikker en stijver.
Hij had meer getild dan hij toegaf, slecht geslapen en geprobeerd tussen de verzorging door toch nog het tuinhek te repareren.
Op een ochtend kreeg hij de sluiting van Eli’s tuig niet open.
Hij probeerde het opnieuw. Zijn vingers gehoorzaamden niet. Eli draaide onrustig zijn kop om, waardoor het nog moeilijker werd.
‘Nou even stil,’ zei Henk scherp.
Eli kromp ineen.
Henk liet onmiddellijk los.
Het hondje liep naar zijn mand en ging met zijn rug naar de kamer liggen.
Toen Marianne kwam, zat Henk aan tafel. Het tuig lag naast zijn koffiekop.
‘Ik heb hem laten schrikken.’
Ze ging tegenover hem zitten.
‘Wat gebeurde er?’
Hij vertelde het zonder haar aan te kijken.
Marianne vroeg of ze Eli die middag mocht meenemen, zodat Henk kon rusten. Er was een rustig opvangadres beschikbaar voor een paar dagen.
‘Dan komt hij waarschijnlijk niet terug,’ zei Henk.
‘Waarom denk je dat?’
‘Omdat jullie dan zien dat het hier niet gaat.’
Marianne keek naar het schrift, dat openlag naast het tuig.
‘Het gaat hier al weken. Alleen lukt vandaag niet alles.’
Henk schoof het schrift dicht.
‘Ik wil niet dat hij straks weer weg moet omdat ik hem niet aankan.’
Anja kwam die avond. Ze had onderweg boodschappen gehaald en zette een zak aardappelen op het aanrecht.
Henk zat nog aan dezelfde kant van de tafel.
‘Misschien moeten jullie een ander huis zoeken,’ zei hij.
Anja ging niet meteen antwoorden.
Eli lag bij het raam. Bij het geluid van haar stem tilde hij zijn kop op. Daarna stond hij op en kwam langzaam over de mat naar haar toe.
Halverwege bleef hij staan.
Henk schoof zijn stoel achteruit, maar kwam niet overeind. Zijn handen lagen dik en onbeweeglijk op zijn bovenbenen.
Eli keek naar hem. Vervolgens liep hij de laatste passen naar Anja en drukte zijn snuit tegen haar hand.
Ze maakte ruimte naast haar voeten.
Het bleef stil.
Henk keek naar het hondje dat zich door haar liet begroeten, zijn scheve poot zorgvuldig neerzette en vervolgens ging zitten.
‘Hij hoeft het dus niet allemaal van mij te hebben,’ zei hij.
Anja streek over Eli’s borst.
‘Nee.’
Henk wreef met de rug van zijn hand langs zijn gezicht.
‘Wil je morgen helpen met dat tuig?’
‘Ja.’
Na een poosje vroeg hij of Marianne ook op donderdag kon komen.
Ze maakten een nieuw schema.
Geen volle agenda met mensen die van alles beloofden, maar drie vaste afspraken en een nummer voor wanneer het misliep. Henk liet zijn handen behandelen en stopte voorlopig met de reparaties voor het asiel.
Marianne nam twee korte wandelingen per week over. Anja oefende de verzorging totdat Eli ook bij haar rustig bleef staan. Voor een incidentele extra middag reserveerde Henk geld dat hij eerder aan spullen voor de werkplaats uitgaf.
De opvangperiode werd verlengd.
Pas daarna tekende hij de adoptiepapieren.
‘Ik had gedacht dat dit makkelijker zou zijn,’ zei hij tegen Marianne.
Ze keek naar Eli, die onder zijn stoel aan een afgeknabbeld speeltje lag te werken.
‘Hij waarschijnlijk ook.’
Henk lachte, voorzichtig eerst.
In het voorjaar kwam Marianne op bezoek zonder een verzorgingstaak op haar lijstje.
Eli lag bij het raam. Zijn vacht was voller geworden en het blauwe lintje was vervangen door een gewone halsband. Zijn poot bleef krom. Na een drukke dag liep hij moeilijker en soms moest een wandeling worden ingekort.
Toen Marianne binnenkwam, stond hij op.
Ze bleef bij de deur wachten.
Hij liep naar haar toe, drukte zijn kop tegen haar knie en bleef daar staan terwijl ze haar tas neerzette.
‘Dag jongen,’ zei ze.
Henk wees op de stoel naast de zijne.
Op tafel lag het schrift nog altijd. Tussen de afspraken en uitgaven stond een nieuwe notitie in een ander handschrift.
Bij Anja geslapen. Eigen mand mee. Goed gegaan.
Marianne las het en keek op.
‘Jij ook een nacht goed geslapen?’
Henk knikte.
Eli liep terug naar zijn plek, pakte een sok van het kleed en droeg die zonder haast naar zijn mand.
‘Die mag hij hebben,’ zei Henk.
Later, toen Marianne haar jas aantrok, kwam Eli nog even overeind. Hij keek naar de deur en vervolgens naar Henk, die zijn hand naast zijn stoel liet zakken.
Zodra Henk ’s avonds zijn hand naast de stoel liet hangen, schoof Eli zijn neus eronder en bleef rustig tegen zijn pantoffel liggen.
