De oude hond zette een trillende poot op de bestuurdersdeur toen de agent hem wilde meenemen, en bleef daarna naar de man achter het stuur kijken.
‘Rustig maar,’ zei Erik. Hij liet de riem zakken die hij uit zijn dienstauto had gehaald. ‘Ik kom alleen even bij je.’
De hond bleef staan. Zijn achterpoten stonden ver uit elkaar, zijn schouder raakte het portier. Om zijn nek zat een vaal groene doek met een knoop die bijna in zijn vacht verdween.
Een bezorger wachtte bij de ingang van het parkeerhaventje. Vanaf de provinciale weg zag je alleen de achterkant van de auto. De voorkant stond achter een brede struik, naast een informatiebord waarvan de kaart nauwelijks meer leesbaar was.
‘Zaterdag stond hij er ook al,’ zei de bezorger. ‘Die hond bedoel ik. Ik dacht dat zijn baas een stukje wandelen was.’
Het was maandagochtend.
Erik liep een paar passen opzij. De hond draaide mee, zonder bij het portier weg te gaan. Door het zijraam zag Erik een oudere man, voorovergezakt, zijn hoofd schuin tegen het stuur.
Hij klopte op de ruit.
‘Meneer?’
De hond piepte.
Erik riep via zijn portofoon om hulp.
Terwijl ze wachtten, haalde de bezorger een plastic bakje uit zijn bestelwagen. Hij schonk er water in uit zijn eigen fles en zette het op de grond.
De hond keek ernaar, maar bleef bij de deur.
‘Dichterbij,’ zei Erik.
Pas toen het bakje naast zijn voorpoten stond, dronk hij. Haastig eerst, daarna met korte onderbrekingen waarin hij telkens zijn kop naar het raam hief.
Toen de ambulance kwam, moest Erik hem toch wat ruimte laten maken. De hond verzette zich niet met zijn tanden. Hij drukte zijn gewicht naar achteren en maakte een schor geluid dat nauwelijks nog op blaffen leek.
Erik bleef naast hem zitten, de riem losjes in zijn hand.
‘Ik weet het,’ zei hij, hoewel hij niet wist wat de hond begreep.
Voor de man kwam de hulp te laat.
In zijn jas zat een portemonnee. Joop van Dalen, negenenzestig jaar. Op de bijrijdersstoel lagen een opgevouwen hondenkleed en een papieren zak met twee krentenbollen. Achter de stoel stond een tas met brokken.
De hond had die tas niet kunnen bereiken.
Een medewerkster van de dierenambulance kwam erbij. Ze heette Anja en bewoog langzaam, zonder meteen haar hand naar zijn kop uit te steken.
‘Eerst maar even kijken wie jij bent.’
Hij liet de chip aflezen terwijl Erik het waterbakje vasthield.
Boris.
Toen Anja de naam uitsprak, bewoog zijn staart één keer.
Via Joops gegevens werd zijn dochter bereikt. Erik stond een eindje van de auto toen hij haar sprak, maar Boris bleef naar hem kijken.
‘Mijn vader zou gisteren komen,’ zei de vrouw. ‘Ik heb gisterenavond al gebeld dat ik hem niet kon bereiken. Is hij bij u?’
Erik vroeg of ze ergens kon gaan zitten.
Daarna hoorde hij een stoel schuiven.
Ze heette Marieke. Ze woonde ruim anderhalf uur rijden verderop en wilde meteen vertrekken. Erik vroeg of iemand haar kon brengen.
‘Mijn buurvrouw,’ zei ze na een stilte. ‘Die heeft vandaag vrij.’
Vlak voordat ze ophing, vroeg ze naar Boris.
‘Die is hier.’
‘Laat hem niet alleen.’
‘Er blijft iemand bij hem.’
Toen Joop uit de auto werd gehaald, trok Boris onverwacht hard aan de riem. Zijn poten gleden over het grind. Hij bracht een lang, hees gehuil voort en zakte daarna door zijn achterhand.
Erik ging naast hem op zijn hurken zitten. Hij probeerde hem niet overeind te trekken.
Boris kroop terug naar het portier en legde zijn neus tegen de dorpel.
Anja spreidde een deken onder hem uit.
‘Hij moet nagekeken worden,’ zei ze zacht. ‘Maar als we even kunnen wachten op die dochter, scheelt dat misschien een hoop onrust.’
Erik knikte.
De bezorger moest verder. Voor hij vertrok, zette hij een tweede fles water naast de dienstauto.
Marieke kwam iets na twaalf uur.
Ze stapte uit aan de passagierskant van een kleine blauwe auto. Haar jas hing open en onder haar arm zat een boodschappentas geklemd. Ze liep eerst naar de oude stationwagen, zag de lege bestuurdersstoel en bleef staan.
Toen hoorde Boris haar stem.
‘Boor?’
Zijn kop kwam omhoog.
Marieke zakte naast hem neer. Het grind drukte door haar broek, maar ze verschoof niet.
‘Dag jongen.’
Boris snoof langs haar mouw en haar handen. Hij probeerde op te staan, draaide zich naar de auto en bleef halverwege staan.
Klik op de knop hieronder om het volgende deel van het verhaal te lezen.
